Ha Arjen, de situatie die je beschrijft is wel herkenbaar. Maar het gaat om de vooronderstellingen die je erin legt naar dat Wmo-loket en het begrip ’zelfredzaamheid’. Ik wil heel graag heel lang zelfredzaam zijn. Zo ken ik er vele (oudere) mensen om mij heen. Zelfredzaam betekent voor mij dat ik zo lang mogelijk thuis kan wonen en met hulp van buren, familie, poetshulp en een buurman die me af en toe helpt met klusjes. De huisarts is toegankelijk en dichtbij, de praktijkassistente kent me goed en denkt met me mee. De fysiotherapeut komt aan huis. De buurtzorg komt me ’s ochtends helpen. Met de buurttaxi kan ik evt. naar een verjaardag van een kennis of naar het ziekenhuis. De taxichauffeur helpt me een handje van deur tot deur.
Ik red me wel. Arjen, wanneer zou ik niet meer zelfredzaam zijn? En… wat kan een gemeente daar dan aan doen?
Als ik niet meer kan lopen, ga ik op zoek naar een rolstoel. Als ik geld genoeg heb kan ik die zelf kopen, als ik dat niet heb ga ik naar het Wmo loket van de gemeente. Die gaan mij helpen omdat ik dan weer zelfredzaam ben. Als ze dat niet zouden doen zou ik moeten worden opgenomen in een verzorgingshuis. Dus.. laat mij maar zelfredzaam zijn.
Ik ga steeds slechter voor mezelf zorgen en eten koken doe ik niet meer. De huishoudelijke hulp raadt me aan een uurtje extra hulp aan te vragen bij de gemeente en ze wijst me op de mogelijkheid om in het zorgcentrum te gaan eten voor een vriendenprijsje. Ook kan ik evt. een maaltijd vanuit dat zorgcentrum thuis laten bezorgen. Ja, daar heeft de gemeente voor gezorgd, zodat ik langer zelfredzaam blijf en nog steeds thuis kan wonen en niet hoef te verhuizen naar dat zorgcentrum.Het is zelfs zo, dat leerlingen van de VMBO opleiding die maaltijd bij me komen bezorgen. Zo leuk om ook eens jonge mensen te ontmoeten. Die gasten kunnen me af en toe even helpen met de afstandbediening van mijn TV of als mijn computer vastloopt. Ja, dat heeft die school samen met de gemeente geregeld, ze worden daar goed in begeleid. Dat houdt mij zelfredzaam.
Dus… doe mij maar veel zelfredzaamheid! En daarvoor moeten die Wmo mensen weten wat er écht leeft en waar écht behoefte aan is. Dat weten ze omdat ze goed luisteren en de mogelijkheid hebben om op huisbezoek te gaan en zelfs verplicht zijn om de mensen te helpen met concrete acties! Jaarlijks vindt er een tevredenheidsonderzoek plaats onder de lokale bevolking, waarin tevens wordt gevraagd wat ze zelf zouden willen bijdragen om het met elkaar prettig te hebben. Ze krijgen dan van de gemeente de medewerking om dit uit te voeren als er voldoende steun is van andere inwoners. 30 handtekeningen onder een initiatief bijvoorbeeld. Iemand in de bijstand die zich op die manier ontpopt als ’buurtverzorger’ wordt zeker niet meer lastig gevallen met ’sollicitatieplicht of korting wegens niet beschikbaar zijn voor arbeid’. Nee, zo iemand verdient een extraatje voor zijn maatschappelijke inzet. Voor mij is dit Wmo beleid ter ondersteuning van zelfredzaamheid.

Ok, ik blijf nog even cynisch. (Niet naar jou, hoor, Cora.)
Stel ik ben chronisch ziek of gehandicapt en red een aantal zaken niet meer alleen, vereenzaam een beetje. Ik wil niet familie, buren en/of vrienden met mijn sores belasten. Ik ben op mezelf en hulp van vrijwilligers zie ik niet als volwaardig. Maar tot mijn verdriet lukt het niet meer en na enige tijd neem ik dan toch maar die moeilijke drempel naar het WMO-loket. Ik ervaar die drempel extra, omdat op de website van de gemeente staat dat het nieuwe WMO-beleid uitgaat van ”zelfredzaamheid van de burgers”.
Komt een WMO-ambtenaar naast me staan, om te luisteren wat ik nodig heb. Dat klinkt me bekend, want dat zijn die ”keukentafelgesprekken”. Alleen van het woord al in de context met die WMO-ambtenaar, wordt ik misselijk.
Maar goed, stel dat die WMO-ambtenaar zijn bijscholing op dit punt goed toepast en inderdaad luistert. Pfff, een hele opluchting. Maar wat zegt vervolgens, die WMO-ambetanaar?
”Het nieuwe beleid is dat u eerst zelf naar een oplossing zoekt. U hebt familie, goede buren en vrienden, dus dat moet toch mogelijk zijn. Of we kijken voor u in de wijk. Dat moet u echt proberen, voordat u misschien een voorziening van de gemeente kunt krijgen.” De gemeente moet immers bezuinigen ook op WMO-voorzieningen. Ik ben moe en denk dat ik dan toch maar zelf er het beste er van maak.

Dit was geen verzonnen verhaal, maar een van de vele gelijksoortige verhalen uit….ja hoor….een onderzoek in een aantal grote Nederlandse steden. Over dat onderzoek is een rapport verschenen dat niet op de voorpagina’s is gekomen en in de media zal komen. Alleen de titel al: ”WMO maakt slogans niet waar”.

Ik deel de mening van Arjen m.b.t. de vele onderzoeken. Ik zag ook hoe vaak dit SCP rapport via Twitter werd geretweet en schrok daarvan omdat het ook in mijn ogen vooral een opendeur verhaal was. Oke, nog wat onderbouwd met cijfertjes, maar de vraag is inderdaad, hoeveel cijfertjes zijn er waarvoor nodig?
Als ik kijk naar het PGB verhaal, dan zijn voor mij alle onderzoeken en cijfertjes overbodig geraakt. Het doet er namelijk niet toe als het de politiek niet past. Onderzoek en nog meer onderzoek, ik zie het ondertussen als ’zoethouder’ en ’tijdwinner’. ”We kunnen nog geen beslissing nemen, want er vindt nog onderzoek plaats”.
Dus stop met onderzoeken en ga gewoon luisteren naar wat mensen in jouw gemeente nodig hebben om ’meer zelfredzaam’ te zijn. Dwing ze niet in allerlei regels, procedures,formulieren en ambtelijke ingewikkeldheden. Daar wordt iedereen alleen maar afhankelijk van, want snap jij het? Moe word je er ook van. Nee, ga gewoon naast iemand staan die een vraag heeft en help haar/hem zichzelf op eigen wijze te helpen. Daar heb je geen onderzoek voor nodig, wél het lef om echt te luisteren naar wat iemand nodig heeft en je best te doen om iemand écht te helpen.

Communitymanager Deeljezorg,

Dat CPB-onderzoek en -rapport ken ik.
Plotseling werd het in de media, zelfs op de voorpagina van enkele kranten, als brekend nieuws gebracht.
Ik heb een beetje afkeer van dit soort onderzoeken en rapporten gekregen, omdat het gaat over problematiek en knelpunten die we allang kennen, maar waaraan nog steeds niets gedaan wordt.
Dan vraag ik me wel eens af wat het allemaal gekost heeft om zo’n onderzoek te doen en rapport te laten drukken.
Zolang vanuit de regerende politiek en overheden nu, uit besparingsoverwegingen, de nadruk in het beleid voor langdurige zorg eenzijdig ligt op ”zelfredzaamheid” van de burgers, zijn we nog steeds bezig het paard achter de wagen te spannen.
Maar ”we” hebben in de media weer even aandacht aan de problematiek besteed, voordat ook dit (SCP-)rapport in het bekende archief verdwijnt.
Ok, cynisme. Maar al die woorden moeten nu eens omgezet worden in daden. Als dat onder het mom van ”bezuinigingsnoodzaak” niet gebeurd, ontstaat er grote individuele en maatschappelijke schade, waarvan de rekening een keer keihard gepresenteerd zal gaan worden.

Ervaringen van mantelzorgers van mensen met een verstandelijke beperking of psychiatrische problematiek

Een groter beroep op de sociale netwerken van mensen met een verstandelijke beperking of psychiatrische problematiek is niet realistisch en leidt tot overbelasting van deze mantelzorgers. Dat concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in het zojuist verschenen onderzoeksrapport ‘Bijzondere mantelzorg, Ervaringen van mantelzorgers van mensen met een verstandelijke beperking of psychiatrische problematiek’.

lees verder: http://www.zorgbelang-nederland.nl/index.php?p=351&iid=5425